بریتانیا یک دموکراسی پارلمانی است. دولت با رأی مردم به قدرت می رسد تا در راستای منافع اونها عمل کنه. البته بریتانیا یک پادشاهی مشروطه هم است و شاه چارلز سوم، دارای اختیارات محدودیه و از نظر سیاسی بی طرفه ، پارلمان هم به دو مجلس تقسیم شده است. مجلس عوام و مجلس اعیان. هر دو قانون وضع می کنند، دولت را بررسی می کنند و در مورد مسائل جاری بحث می کنند.
سیستم دو مرحله ای پارلمان در انگلستان به منظور بررسی و تعادل برای قانونگذاری عمل می کند. شمارش معکوس برای انتخابات عمومی بریتانیا با دیدار رسمی نخست وزیر از پادشاه برای رسمیت بخشیدن به انحلال پارلمان قبلی آغاز می شه. این قبلاً یک ضرورت قانون اساسی بود، اما حالا صرفاً یک عرفه. پس از انتخابات ، دوره جدید هر دو مجلس با نمایندگان جدیدشون آغاز می شه
یک حزب سیاسی که اکثریت کلی مجلس عوام را با 326 کرسی یا بیشتر در انتخابات عمومی به دست میاره، دولت جدید را تشکیل می ده و رهبر آن حزب در صورت عدم وجود برنده مشخص، نخست وزیر می شه.
اما در صورتی که برنده به 326 کرسی نرسه
یکی از دو حزب بزرگ بریتانیا، محافظهکاران یا کارگر، میتونه با یک حزب یا احزاب کوچکتر مانند لیبرال دموکراتها معامله و اعتلاف کنه تا با هم دولت رو تشکیل بدن.








